Deze foamsculptuur gaat een paar stappen verder dan de platte portretten die ik totnogtoe heb uitgesneden en komt dichterbij de essentie van een barcode. Van één zijkant is een pure vorm zichtbaar terwijl van de andere kant een portret tevoorschijn komt als het gezichtspunt wordt gewijzigd naar het midden. Van een afstand lijken er ook verschillende grijswaarden in het werk te zitten, hetzelfde effect alsof je kijkt naar de skyline van Manhattan vanaf de veerboot. Maar beide grijswaarden zijn slechts gezichtsbedrog, dit werk bestaat namelijk alleen uit zwart, en wit. De wereld kan grijs lijken door toegeknepen ogen, maar bij een scherpe blik blijken er meer nuances te bestaan Het gezicht dat vanaf de voorkant het best zichtbaar is, is een vervormd portret van mijn moeder. Het evenwicht van de verschillende lagen waaruit het werk bestaat hebben verschillende waarden. De witte lagen staan symbool voor de goede dingen, de zwarte lagen ertussen voor de negatieve kanten. Achter het passe-partout liggen de lagen waar we niet over praten.
This foamsculpture is closer to the essence of a barcode. From one side it’s just a pure shape but from the other side a portrait appears when you move your head. From a distance you could see different values of grey, like looking at the skyline of New York from the Staten Island Ferry. These values of grey are just false, the work is just made from black and white foam. The world could be grey through small eyes, but with a sharp look there are much more nuances. The face you can see right in front of the work is a deformed portret of my mother. The balance of the different layers of the work have different values. The white layers are symbol of the good things, the black layers of the negative things. Behind the passe partout are certain layers we don’t talk about.
